05 september 2011
Het Formula Windsurfing World Championships voor Yought en Masters in Skive (DK) is weer voorbij. M'n eerste grote internationale surfevenement!
Voor mij persoonlijk was het een onvergetelijk ervaring. Fantastisch om een keer meegemaakt te hebben. Hieronder een dagboek van het evenement en de voorafgaande trainingen.
Dinsdag 23 augustus: ’s morgens om 6.30 uur vertrekken jeugdsurfer Jordy Vonk (NED-69) en ik met de auto naar Denemarken. Na een voorspoedige reis zonder noemenswaardige files komen we 10 uur later in Skive aan. Het blokhuthuisje, dat we op de Skive Fjord Camping hebben gehuurd, ziet er prima uit. Eenvoudig, maar met alle noodzakelijke dingen. De lokatie is fantastisch met een fenomenaal uitzicht over het fjord. Je kunt goed de windvlagen over het water ziet trekken. Daar wordt dus in de komende week om het kampioenschap gestreden.
Anderhalf uur later komen ook jeugdsurfers Kiran Badloe (NED-194), Tomas van Zelst (NED-228) en vader Bruno op de camping aan. Zij slapen in een tent. Via de receptie van de camping komen we aan een prima adresje voor goedkope pizza’s, pasta’s en andere maaltijden. Het zal in de komende week onze vaste eetplek worden.
Woensdag 24 augustus: Omdat het vrijwel niet waait besteden we de tijd aan uitpakken, installeren en spullen checken. Aan het eind van de middag steekt er toch een minimaal windje op. We rijden de surftrailers naar de surfclub van Skive, die pal naast de camping ligt en we gaan het water op.
Vlieggewicht Kiran planeert als eerste en ook Jordy komt snel weg. Toch blijk ook ik met de 12 meter redelijk snel in plané te kunnen komen. Wel voelt het zeil wat zwaar aan. Op de kant ontdek ik een vreemde plooi in de mastsleeve. Shit…er is duidelijk iets aan de hand met het zeil.
Donderdag 25 augustus: Geen wind vandaag. Ik gebruik de dag om de 11 meter (net gerepareerd) en de 12 meter te checken. Wat is er toch aan de hand? Ik tuig de zeilen meerdere keren op met verschillende masten en settings. Hoewel je er niets aan kunt zien, concludeer ik uiteindelijk dat in beide zeilen de zeillatten korter moeten zijn geworden. Daardoor kan ik onvoldoende spanning op de cambers zetten, met als gevolg dat ze niet goed meer roteren. Twee weken geleden in Italie was er nog niets aan de hand!!
Ik ben radeloos en woest tegelijk! Je leeft een half jaar lang naar het belangrijkste evenement van het seizoen toe en dan heb je, ondanks alle zorgvuldige voorbereidingen, opeens materiaalproblemen!! Met extra opvulblokjes in de spanners verzin ik een noodoplossing om toch de nodige druk op de latten te kunnen zetten. Alles in de hoop dat de latten in de komende dagen niet verder zullen bezwijken.
Vrijdag 26 augustus: Er wordt 12 tot 20 knopen oostelijke wind voorspeld, een ongebruikelijke windrichting hier en pal aanlandig. Om 11 uur staan we bij weer de surfclub en gaan we het water op. Ik tuig eerst de 11 meter op. Al snel blijkt dat het zeillatprobleem niet verholpen is. Bij de derde zeillat van onderen is de druk op de camber na de eerste surfsessie volledig verdwenen en er verschijnt weer een plooi in de mastsleeve.
De wind neemt snel toe. Ik tuig de 10 meter op De anderen volgen snel. De chop is heftig. Er zitten regelmatig setjes van 4 tot 6 bijna vertikale golven tussen, waar je lastig goed doorheen kunt komen. Opvallend is ook dat de wind hier ontzettend vlagerig is, waarbij de vlagen ook veel krachtiger zijn dan we in Nederland gewend zijn.
Kiran maakt midden op het meer een mega-katapult, waarbij hij de kop van zijn giek breekt. Na bijna 2 uur dobberen op zijn plank komt hij verkleumd bij het surfstrandje aan. Kiran telefoneeert gelijk met het thuisfront. Z’n vader neemt morgen uit Nederland een andere giek mee. Jordy voelt zich prima onder deze omstandigheden en gaat als een speer. Hij moet tijdens deze trainingsdagen voor het toernooi nog een keuze maken uit een stuk of 10 geleende vinnen.
Om 15 uur komt Jan Duiker (NED-979) met zijn familie in Skive aan. Zij slapen één nachtje in onze blokhut, om daarna naar hun eigen huisje pal bij het evenemententerrein te betrekken.
Zaterdag 27 augustus: Weer weinig wind. ’s Morgens eerst de 11 meter weer gecheckt. De derde zeillat blijkt maar liefst 4 cm korter te zijn geworden! Ik weet nog steeds niet welke onderdelen van de lat nu precies in elkaar schuiven. Het gedoe met de zeillatten heeft inmiddels flink in mijn moraal gehakt. :(
De afgelopen nacht heb ik in mijn bed liggen piekeren wat ik moet doen om het probleem te tackelen. Ik heb besloten van twee reservezeillatten (uit een oud zeil) één nieuwe op de juiste lengte te maken. Dan zou de 11 meter het toch in ieder geval weer moeten doen. Duiker helpt me erbij. Eindelijk krijg ik het gevoel dat ik een oplossing voor dit zeil heb die ik kan vertrouwen. Voor de 12 meter heb ik geen alternatieve oplossing. Duimen dat die problemen niet erger worden.
’s Middags trekken we naar de jachthaven van Skive waar het evenement wordt gehouden. Jan Duiker en familie betrekken daar hun huisje. In de loop van de middag komen uit Nederland de ouders van Jordy aan, evenals Pieter Eliens (NED-538) met familie, John Munten (NED-30) en de vader van Kiran: Sunil. Ook Jan Witteveen (NED-22) arriveert om 15 uur. Hij slaapt de rest van de week bij mij in de blokhut in plaats van Jordy. Al met al dus een behoorlijk volksverhuizing op zaterdag.
Tegen de avond begint het weer wat te waaien. Jan D, Jan W, Jordy en ik gaan nog even met de 12 meters het water op. De zeillatten in mijn twaalfje lijken het bij deze minimale wind goed te houden. In ieder geval zit er na afloop van de sessie nog steeds druk op de cambers. Pieter vertelt me ’s avonds dat er meer gevallen bekend zijn van inschuivende zeillatten bij de formulazeilen van North.
Zondag 28 augustus: De eerste eventday; ‘early arrivals and training’ staat op het programma. Ik zet m’n trailer zo vroeg mogelijk op een strategische plek -vlak bij het water- op het terrein van het evenement. Zo, die staat in ieder geval. Het is weer een gure dag met veel wind: 18 tot 25 knopen. Veel deelnemers verkennen het water. Ook Jan Duiker gaat met een geleende 10 meter het water op. Het gaat er soms heftig aan toe. ’s Middags vind er nog een reddingsactie plaats, waarbij een Braziliaan wordt opgehaald die aan de andere kant van het meer met een gebroken mast in het ondiepe water staat.
Maandag 29 augustus: Registrationday, waarbij alle ingeschreven materialen worden gecontroleerd. Ik heb me er de afgelopen nacht mateloos zenuwachtig over liggen maken. Is het bewijs van m’n W.A.-verzekering wel voldoende? Wordt mijn meegebrachte drijfvest wel goedgekeurd? Er zit geen gevraagd keurmerk in! Welke zeilen moet ik inschrijven? Normaal 12, 11 en 10 meter, maar morgen gaat het maar liefst 25-30 knopen waaien!!!! Toch maar een 9 meter i.p.v. een 10 inschrijven? Ook kan ik de gevraagde registratienummers in mijn zeilen niet vinden. En op de achtergrond nog dat gezeik met die inschuivende zeillatten. Ik vind het ’s morgens vroeg eigenlijk allemaal niet meer zo erg leuk. :(
Het regent de hele dag pijpenstelen. Vooraf eerst dat zwemvest maar eens laten checken. De controleur moet ergens op het terrein rondlopen in een (onherkenbare) blauwe jas. Het blijkt Ceri Williams (de chairman van de klasseorganisatie) himself te zijn. Na een kort blik op mijn zwemvest geeft hij aan dat hij denkt dat die wel aan de regels zal voldoen en loop door naar de volgende inspectie. Hij controleert bij iedereen de inschrijflijst en zet met een stift zijn paraaf op de zeilen en vinnen waarmee gevaren gaat worden.
Een uurtje later volgt in de stromende regen de officiële controle bij mij. “You’ve got sailnumbers?” vraagt Ceri. “Yes”.. paraafje. "And you’ve got a floatingdevice?”, “Yes, I have.”… het volgende paraafje wordt gezet. “Boardregistrationnumber? Okay.”… weer een paraafje. “Three fins?”, wat snelle signatuurtjes op de vinnen….en Ceri loopt weer door naar een volgende deelnemer. Pfff…. dat is stap één.
Daarna naar de race-office om het registratieformulier in te leveren en mijn verdere inschrijving te completeren. “Proof of age?” vraagt de man van de balie. Mijn paspoort is voldoende. “Evidence of third party insurance?” Ik houd een pak papier met polisvoorwaarden voor zijn neus -met mijn duim op de verouderde datum- en wijs op een nummer: “This is the polisnumber of my insurance.” “Okay, youre ready.” Er valt een pak van m’n hart en berg alles snel weer op.
Daarna lekker relaxen met de andere Nederlanders in het clubhuis bij de haven, met een kopje koffie. Ik vertel dat ik me vooraf nogal behoorlijk had lopen opwinden over de registration. Pieter Eliens vraagt waarom? Ja, verzekering, zwemvest, welke zeilen morgen, veel wind, die kutzeillatten….. “Waarom wil je hier nou eigenlijk meedoen?” vraagt Pieter. “Gewoon, omdat ik een keer leuk zo’n internationaal evenement wil meemaken”. “Hou dat nou vast, Cobus! Ga morgen gewoon lekker varen. En als het te hard voor je 10 meter waait, blijf je lekker een dagje op de kant en dan vaar je overmorgen gewoon weer wel.” Pieter heeft gelijk. Zijn boodschap blijf ik de rest van de week goed vasthouden, de zenuwen zijn weer onder controle.
Dinsdag 30 augustus: de eerste wedstrijddag. De eerste skippersmeeting is helder. Een eenvoudige baan met een felle oranje bovenboei, een knalgele downwind-gate en een extra blauwwitte boei voor het laatste halfwindse rak naar de finish. Twee rondjes varen. De baan wordt wel zo’n 2 kilometer van de eventsite op het water uitgezet omdat daar de meeste, en ook meest constante wind zit. De Masters en de Yought starten de hele week apart, om en om. Iedere groep vaart steeds twee races back-to-back en gaat dan weer terug naar de wal. Je vaart maximaal vier races op een dag. De Masters starten deze dag het eerst.
Het waait vandaag ongekend hard voor de formulaklasse: 22 tot 30 knopen uit het westen. Omdat de evenemententerrein in de luwte van de bomen zit merk je er niet zoveel van. Ik ga met mijn kleinste zeil (10 meter) het water op. Na 500 meter varen kom ik in de volle wind terecht. Twee keer rukt een snoeiharde vlaag het zeil bijna uit mij handen. Het lukt me niet om controle over mijn materiaal te krijgen. Ik kijk nog eens goed om me heen en zie overal schuimkoppen op het water. Voor mij is dit gekkenwerk en ik besluit om weer terug naar de wal te gaan. De kans is me te groot dat ik op de eerste dag al schade vaar. Uiteindelijk blijkt de helft van de deelnemers die dag aan de kant te blijven.
Adri Keet (NED-34) -maandagavond aangekomen- en Pieter Eliens (NED-538) doen met respectievelijk 2 eerste en 2 derde plekken goede zaken. Bij de Yought nestelt Jordy Vonk (NED-69) zich gelijk in de kop van het klassement.
Door een verrekijker is de strijd aan de kant redelijk te volgen.
Woensdag 31 augustus: 2e wedstrijddag. De nog steeds westelijke wind is wat minder dan gisteren: 15 tot 22 knopen wordt aangegeven. “Bij twijfel je kleinere zeil kiezen.” had Jan W me gisteren nog geadviseerd. “Het is beter om je eerste twee races met een iets te klein zeil rond te komen, dan dat je tijdens je eerste wedstrijd erachter komt dat je zeil te groot is en dat je vervolgens terug naar de wal moet om te wisselen. Dan mis je gelijk ook de tweede race.” Ik besluit om met de 10 meter het water op te gaan. Het strijdplan heb ik al in mijn hoofd. Laag bij de pin-end starten, lange slagen maken en bij de lay-lines op save tacken en gijpen.
De startlijn hier blijkt duidelijk langer dan bij het Nederlands kampioenschap. Ik wacht vlak bij de startboot op het moment dat ik de lijn af kan varen naar de pin-end. Met de relatief kleine 10 meter moet ik zorgen dat ik zonder afdekking in de vrije wind op gang kom. Op 1.20 minuut voor het startschot al pomp ik het board op snelheid en vaar vlak voor het veld uit de startlijn af naar de pin-end. Ik heb alleen LAT-13 voor me varen, FIN-312 schuin achter me en Adri onder me.
De timing is goed, de lijn lang genoeg. Ik druk de Fin boven me naar loef, naar de lijn toe. Om te voorkomen dat ik ‘m over de lijn druk, mindert hij iets vaart en verdwijnt achter me. :) Nu alleen die Let en Adri nog. Halverwege naar de pin-end kan het gas er echt op. De Let voor me versneld ook en Adri komt full-speed net onder me door. Hij loeft 2 seconden voor het stratschot omhoog en knalt -net onder me- exact op tijd de lijn over. Ook ik heb een perfecte start!
Ik weet dat ik de hoogte van Adri en de Let niet ga houden. Zodra ik kan vaar ik halfwinds achter beide surfers langs om helemaal aan lij weer in de vrije wind te komen. Het lukt. Na de eerste lange slag met vrije wind lig ik zo’n 70 meter onder ze. Zo groot is het verschil dus met de wereldtoppers in hoogte lopen.
Met een tweede slag kom ik in de buurt van de bovenboei. Ik lig in het middenveld. In de rest van de race verlies ik nog wat meer plaatsen bij de manoeuvres (ik ben te langzaam) en in de downwind. Uiteindelijk wordt ik 49ste met verschillende surfers op honderden meters achterstand. Ik ben er dik tevreden mee in dit sterke veld.
De toon is gezet. Ook de tweede start, en later de derde en vierde start -met de 11 meter- vertrek ik op dezelfde manier. Vroeg weg, vrije wind houden en bij de pin-end starten. Al mijn starts deze dag zijn uitstekend.
Maar ook het verdere patroon is hetzelfde. In het eerste rak naar de bovenboei zit ik nog redelijk voorin, maar gaanderweg de wedstrijd verlies ik toch veel terrein. Mijn hoek upwind is niet voldoende, ik verlies teveel bij het overstag gaan en downwind durf ik het board niet echt hard over de golven te laten denderen. Daarnaast ga ik op de kritieke momenten op zeker. Liever 30 meter teveel doorvaren, dan te vroeg tacken en de boei niet halen. Maar ook dat kost in zo’n sterk veld veel plaatsen.
Aan het eind van de dag heb ik een serie van 49-52-53-54 gevaren. Mmmm.... niet echt spectaculair in een veld van 56 deelnemers. Ik lever toch echt veel strijd in het veld. Achteraf thuis vertaalt mijn buurvrouw het gevoel als volgt: “Het is net alsof je de hele dag midden in het wielerpeleton rijdt en dan toch ergens achteraan finisht.”
Donderdag 1 september: de 3e wedstrijddag. De westelijke wind is nog wat minder geworden; tussen de 11 en 17 knopen wordt omgeroepen. Ik heb de Busca 80/70 onder het board gezet. Met deze vin hoop ik upwind beter hoogte te lopen dan gisteren. Verder vaar ik de hele dag met mijn 11 meter zeil. Vlagen van 17 knopen zijn mij net teveel voor een 12 meter, zeker als je twee wedstrijden achter elkaar moet varen. Maar met een 11 meter kom ik wel wat tekort in de windgaten.
De eerst start wordt voortijdig afgeblazen vanwege een windgat. Ik ben er blij mee, want ook ik kon niet op tijd op gang komen. Bij de herstart (weer een pin-end start voor mij) ga ik opnieuw perfect weg, nu pal boven Massimo Masserini (ITA-7). Met zijn 12 meter loopt hij wel een tikkeltje harder, maar ik kan zijn hoogte goed houden. Vlak bij de bovenboei lig ik nog bij de eerste 20, zelfs nog voor Jan W. Jan passeert de boei uiteindelijk net twee plaatsen eerder dan ik. In het downwindrak blijkt het snelheidsverschil: Jan verdwijnt al snel aan de horizon. Omdat ik bij de te smalle neergelegde downwind-gate een noodmanoeuvre moet maken om drie bakboord-surfers te ontwijken val ik in het water. Het kost me veel plaatsen.
Mijn tweede start van de dag is dramatisch. Ik kan niet op tijd op gang komen, waardoor het hele veld over me heen dendert. Dan blijkt pas hoe verstoord de wind achter zo’n veld formulazeilen is. Pas na een minuut of drie kan ik het board weer in plané trekken en de startlijn passeren. Bij de bovenboei heb ik toch al weer twee surfers te pakken.
Mijn derde en vierde start van de dag zijn echt weer perfect. Met name de vierde is erg spannend. Bij het varen langs de lijn naar de pin-end voor het startschot lig ik zo’n dertig meter voor op de rest van het veld. Toch heb ik goed getimed. Vanaf de pin-end komen in tegengestelde richting een stuk of tien stuurboord-starters aan om te kijken of ze nog voor me langs kunnen gaan. Vooraan topsurfer Markus Poltenstein (AUT-30).
Niet twijfelen...degene die het meeste risico durft te nemen wint! Markus heeft bij een verkeerde start veel in het klassement te verliezen, zo weet ik, dus ik zet m’n board gewoon op ramkoers naar 'm toe. Volgens de regels moet hij per slot van rekening wijken. Op het laatste moment kiest Markus toch eieren voor zijn geld; de pokerspeler stuurt nog net achter me langs! Wat een zenuwenspel!! Maar dit is toch wel mijn beste start van het evenement. :))
Deze dag vaar ik een serie van 50-49-48-48.
Vrijdag 2 september: Een dag zonder noemenswaardige wind. Om de twee uur wordt een de uitstelvlag bij de race-office gehangen met daarbij een aanduiding van de lengte van het uitstel. Je moet dus wel de hele dag alert blijven. Jan en ik besluiten om tussendoor even naar de camping te gaan om alvast de spullen in het huisje zoveel mogelijk op te ruimen en in te pakken. Morgen is immers al weer de laatste dag!
Er wordt niet meer gevaren. ’s Avonds gaan we met een groot deel van de Nederlanders naar het pizzarestaurant. Erg gezellig.
Zaterdag 3 september: Er is iets meer wind dan gisteren. De Yought wordt het eerst het water op gestuurd. Met moeite wordt er één wedstrijd uitgeperst die gewonnen wordt door Jordy. Daarmee stelt hij zijn derde plek in het klassement veilig. De twee race van de Yought wordt afgebroken, omdat de wind onder de limiet zakt. Uiteindelijk wordt er deze laatste dag geen verdere officiële wedstrijd meer gevaren.
Om de sponsoren van het evenement toch iets te bieden wordt een show-race georganiseerd, waarbij de Jeugd het tegen de Masters moet opnemen. Jeugdsurfers Sebastiaan Kornum (DEN-24) wint de race net voor Adri, die tweede wordt. Ik gebruik de tijd om met de 12 meter een nieuwe vin te testen. Het eerste gevoel is veelbelovend. Het board gaat als vanzelf op z'n kantje varen.
Om twee uur wordt het evenement officieel afgesloten en kunnen we inpakken. Om vier uur volgt de prijsuitreiking, met voorafgaand nog een spectaculaire show met paragliders. De uitslagen van de wedstrijd vind je hier. Bij de masters wordt Andrea Cucchi (ITA-1) kampioen, met Brian Rogild (DEN-173) op een tweede en Adri Keet (NED-34) op een derde plek. Bij de Yought is Sebastian Kornum (DEN-24) eerste, gevolgd door Mateus Isaac (BRA-767) en Jordy Vonk (NED-96). Veel deelnemers gaan na de prijsuitreiking naar huis. Ik slaap nog een nachtje in het huisje en vertrek de zondagochtend.
Op de eventsite FW2011.dk vind je onder 'media' veel spectaculaire foto's. Jordy Vonk, Kiran Badloe en Jan Witteveen hebben ook persoonlijke verslagen op hun websites gezet.
Het was een strak en vrijwel perfect georganiseerd kampioenschap -zowel op de wal als op het water- waarbij alles tot in de puntjes was doordacht. Complimenten aan de Denen voor zoveel organisatiekracht. En dat voor een surfclubje met amper 80 leden!! Wanneer kunnen we dit eens in Nederland van de grond krijgen?
